یک نقطه

متفاوت هستم ، احمد یزدانی با نگاهی ویژه ؛ بینشی انسانیاهل شعر و واژه ، جمله را میکاومگاه صاف و آبی ؛ گاه هم بارانیجنس من از هجرت ،ره سپردن کارمعاشق تغییرات ؛ریشه ای ، بنیانیمثل شمعی روشن ، سوز و سازی دائمگریه هایم جانکاه ، ضجّه ها پنهانیساده ؛ بی پیرایه ،بی گره ؛ بی مشکلخاطراتی روشن ؛ سختی و آسانیایده آلم قُلّه ، رو به آنجا راهیظاهرم آرام است ،سینه ام طوفانیمیکنم با شعرم ؛ رو به فردا پروازهاله ای از احساس ؛ مثبت و نورانیعاشقِ زیبائی ، مثل گل ،آزادینا امیدی محکوم ، کردمش زندانی . بخوانید...

مانده مزداران به زیر سیل و اجسادی زیادمردمانی غُصّه دار و رنجشان در ازدیادسیل وحشی زخم خود را زد و جان ها را گرفتبرد آرامش بجایش رنج بسیاری نهاددود دل تا آسمان ها رفت بالا ، ابر شدبازهم بارید و سیل آمد وَ زحمت ها به بادبوده جنگی سخت با سیلاب و دست غارتشتا سر جایش نشست و در به آرامش گشادعدّه ای را کُشت سیلاب و خودش در گور رفتتا کجا و کِی به مزداران دلی را دیده شاد ؟ بخوانید...

با این لینک به کانال قسمتی از اشعار احمد یزدانی منتقل میشوید منم و حال خراب و شب و مطلب دلتنگی نیلوبلاگ و غم تک و تنها و به این غربت دور افتادم نیستی تا به کنارم بنشینی و من از ، وضع و حال بد خود گفته ببارم نم نم ....

ای دلِ دریا ،غمِ مطلب والا نیلوبلاگ مطلب حسین نیلوبلاگ روحِ بلند، عشقِ سراپا حسین معنی زیبای دل و دلبری ماهِ درخشنده دنیا حسین عزّت آزادی و آزادگی اخترِ تابنده زیبا حسین هرچه که از تو بزنم دم کم است از تو شود حق دمِ ما ...

چشمان به راهِ تو ، دل بیقرار خویش افسرده از ندیدن روی نگار خویش عطر تو هست ، نمی بینمت چرا ؟ ای گل ، نظر نکنی سوی خار خویش ؟ بردی دلم به محبّت و ناز خود شد سینه عاشقِ تو ، داغدار خویش هربار سر به خیال...

...

...

...

ای شهد شیـرین عسـل ای آیت نورای کهکشان های هزاران ساله ی دوریــاحَیّ و یاقیّـوم ای عطر دلاویزای روح پاکی در حرا ، آیات پرشوربــاریده از رحمت به روی کائناتتبدها نموده خوب و هر زشتی ز تو حور ...

...

مثل دریا آمدی با من کنارابر بارانی تو ، من صحرای زارباش با من ای غم فرخنده امبر کویر تشنه ی قلبم ببار. ...

ماه زیبای سرکشیده ز یاد صوت داوودی قبیله ی باد شورو گرمای صبح خاطره ها نور شمع مسیر غارت باد رنگ و بوی خوش توانستن دست تا آسمان بلند ، فریاد روشنائی در عمق تاریکی در تحمّل و سوختن استاد ای خداوندِگارِ چهچههِ ها قدّ رعنایِ سَرو ، چون شمشاد قاصدِ شادیِ زمانه سخت روحِ آواز شور تا بیداد میکنم از خدا گدائی ، تا غمِ چشمان تو شود آزاد. کوتوال ...

...